Column: Saamhorigheid

Een beetje ouderwets woord misschien. Ik heb pas goed ondervonden wat het betekent sinds ik in Loenen woon.

Geboren en getogen in Arnhem en heel vaak op de fiets naar Loenen. Het Ereveld, patat eten bij Engelbert, de bossen; allemaal jeugdherinneringen.

Van kleins af aan heb ik het gevoel gehad dat ik ooit in Loenen zou komen wonen.

Na omzwervingen via Land van Maas en Waal en Zeeland terug in deze regio. En ja, toen mijn voormalig echtgenoot, Roelof, schaapherder werd, kwam mijn voorgevoel uit. We gingen wonen “op” Steinhull, midden in het bos. Voor werk en boodschappen via de Dalenk naar beneden. Links zwaaien, rechts zwaaien; ik voelde me soms net de Koningin.

In 2005 ben ik mijn uitvaartonderneming gestart in Loenen en vanaf dag twee wisten de mensen me, als “dat deerntje van de schaapherder” te vinden. Ik kan me soms nog klein voelen onder dat overweldigende vertrouwen van de naasten; dat ik een stukje met ze mee mag lopen in de meest emotionele dagen van hun leven.

Sinds een jaar of zeven woon ik, een tikje “noodgedwongen”, in Eerbeek (Loenen-Zuid zeg ik altijd). In die jaren ben ik Loenen nooit uit het oog en uit het hart verloren en daarom ben ik blij dat ik nu weer een kleine bijdrage kan leveren, middels het mede-redacteurschap van Nieuws uut Loenen, aan de saamhorigheid in Loenen. Waarin een klein dorp groot kan zijn…..

Met een hartelijke groet en tot ziens in Loenen,

Lian Brandsma

Comments are closed.